Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Nysie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

29 kwietnia 2025 roku

Sąd Rejonowy w Nysie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	Sędzia Sądu Rejonowego Remigiusz Drzewiecki
Protokolant:	sekretarz sądowy Patrycja Szatanik

po rozpoznaniu 10 kwietnia 2025 roku na rozprawie w N.

sprawy z powództwa D. G.

przeciwko I. Z.

o eksmisję

I.  nakazuje pozwanej I. Z. aby opuściła, opróżniła i wydała powodowi D. G. lokal mieszkalny położony w N. przy ul. (...), objęty księgą wieczystą (...);

II.  ustala, że pozwanej I. Z. nie przysługuje prawo do lokalu socjalnego;

III.  zasądza od pozwanej I. Z. na rzecz powoda D. G. 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów opłaty sądowej, 17 zł (siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, wszystkie te koszty wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

IV.  przyznaje tłumaczowi przysięgłemu języka niemieckiego M. G. wynagrodzenie w wysokości 150 zł (sto pięćdziesiąt złotych) za tłumaczenie ustne z języka polskiego na język niemiecki oraz z języka niemieckiego na język polski na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2025 roku i nakazuje wypłacić to wynagrodzenie ze środków budżetowych Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Nysie;

V.  nakazuje ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Nysie od pozwanej I. Z. 300 zł (trzysta złotych) tytułem kosztów wynagrodzenia tłumacza pokrytych z sum budżetowych Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Nysie.

UZASADNIENIE

W pozwie złożonym do Sądu Rejonowego w Nysie 20 czerwca 2024 roku powód D. G. reprezentowany przez radcę prawnego wniósł o orzeczenie eksmisji pozwanej I. Z. z nieruchomości położonej w N. przy ul. (...), dla której Sąd Rejonowy w Nysie prowadzi księgę wieczystą nr (...) i nakazanie wydania lokalu w stanie wolnym od osób i rzeczy powodowi, a ponadto o zasądzenie od pozwanej na jego rzecz kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu powód podał, że wobec toczącej się sprawy o rozwód pomiędzy stronami, chciałby uregulować kwestię bezumownego korzystania z jego nieruchomości przez pozwaną, która za jego zgodą w marcu 2023 roku zamieszkała na okres trzech miesięcy przy ul. (...), a której to nieruchomości jednak pomimo wielokrotnych wezwań nie opuściła. Powód podniósł przy tym, że w przeszłości pozwana w ramach udzielonego przez niego pełnomocnictwa dokonywała czynności faktycznych i prawnych narażających go na straty. Według powoda pozwana naruszyła ponadto szereg zasad współżycia społecznego, ponieważ w trakcie trwania małżeństwa zachowywała się wobec powoda nieetycznie i nielojalnie.

W odpowiedzi na pozew złożonej 28 października 2024 roku (k. 27-29) pozwana I. Z. wniosła o oddalenie powództwa w całości wobec braku podstawy prawnej żądania powoda oraz o zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów w przypadku ustanowienia zastępstwa procesowego. Pozwana podała, że strony wszelkich uzgodnień dokonały 16 lutego 2023 roku w oparciu o propozycję ugody z 10 grudnia 2022 roku, gdzie powód wskazywał na dożywotnią i bezpłatną możliwość mieszkania w nieruchomości przy ul. (...) w N.. Podała, że zgodnie z aktem notarialnym z 23 lutego 2023 roku, dokonała na rzecz powoda darowizny powyższej nieruchomości i zgodnie z jej postanowieniami zamieszkuje w przedmiotowej nieruchomości przez brak możliwości finansowych dokończenia budowy budynku przy ul. (...) w N., na skutek podjętych na jej szkodę przez powoda działań. W ocenie pozwanej powód wniesionym pozwem próbuje wywrzeć na pozwanej presję, aby pozwana wyraziła zgodę na kontakt seksualny z powodem. Nadto pozwana podniosła, że strony wciąż pozostają w związku małżeńskim, a więc zgodnie z art. 28 ¹ k.r.o., który to ma charakter bezwzględnie obowiązujący, jeżeli jednemu małżonkowi przysługuje prawo do mieszkania, drugi małżonek jest uprawniony do korzystania w celu zaspokojenia potrzeb rodziny.

Na rozprawie 10 kwietnia 2025 r. strony podtrzymały swoje stanowiska. (k. 104).

Mimo prawidłowego zawiadomienia o terminie rozprawy, doręczenia odpisu pozwu z załącznikami oraz zobowiązania do oświadczenia, czy przystępuje do sprawy w charakterze interwenienta ubocznego Gmina N. nie złożyła w zakreślonym terminie oświadczenia, że przystępuje do sprawy w charakterze interwenienta ubocznego.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

I. Z. 11 września 2019 roku zawarła z D. G. związek małżeński. Na mocy umowy majątkowej małżeńskiej sporządzonej 17 września 2019 roku przed notariuszem M. B. z Kancelarii Notarialnej w P., w ich małżeństwie obowiązuje ustrój rozdzielności majątkowej. D. G. mieszka na stałe w Z. w Szwajcarii, a kiedy przyjeżdża do N. wynajmuje nocleg w hotelu.

dowód: wydruk PESEL SAD I. Z. k. 14-16, wypis aktu notarialnego z 23 lutego 2023 roku sporządzonego przed notariuszem A. Ż. z Kancelarii Notarialnej w N., Rep. A: (...) k. 32-37, odpis skrócony aktu małżeństwa k. 38-38v., umowa majątkowa małżeńska zawarta w formie aktu notarialnego przed notariuszem M. B. z Kancelarii Notarialnej w P. Rep. A: (...) k. 74-76, przesłuchanie pozwanej I. Z. z 10 kwietnia 2025 roku k. 102-103v., przesłuchanie powoda D. G. k. 70v-71 oraz 103v.

W pozwie z 12 sierpnia 2020 roku skierowanym przeciwko I. Z. D. G. domagał się orzeczenia nieważności dwóch czynności prawnych.

Wyrokiem wydanym 5 grudnia 2022 roku Sąd Rejonowy w Nysie uznał za nieważne czynności prawne dokonane przez I. Z. 18 października 2019 roku i 8 stycznia 2020 roku, polegające na zrzeczeniu się w imieniu D. G. ustanowionego na jego rzecz prawa użytkowania nieruchomości położonej w N. przy ul. (...), składającej się z działek (...), dla której to nieruchomości prowadzona jest księga wieczysta (...), a także zrzeczenia się w imieniu D. G. prawa żądania od właściciela wskazanej nieruchomości zwrotu nakładów poczynionych na zabudowanie tej nieruchomości. Orzeczenie stało się prawomocne z dniem 22 listopada 2023 roku.

dowód: wyrok Sądu Rejonowego w Nysie z 5 grudnia 2022 roku w sprawie I C 695/21 k. 325, wyrok SO w Opolu k. 400 oraz pozew k. 3-8 w aktach sprawy Sądu Rejonowego w Nysie I C 695/21, przesłuchanie pozwanej I. Z. z 10 kwietnia 2025 roku k. 102-103v.

D. G. jest właścicielem nieruchomości dla której Sąd Rejonowy w Nysie prowadzi księgę wieczystą (...), stanowiącej działkę (...), położonej w N. przy ul. (...) wraz z posadowionym na niej budynkiem mieszkalnym. Przedmiotowa nieruchomość została nabyta przez powoda od pozwanej I. Z. w drodze umowy darowizny sporządzonej w formie aktu notarialnego 23 lutego 2023 roku, przed notariuszem A. Ż. z Kancelarii Notarialnej w N., Rep. A: (...). Kilka lat wcześniej I. Z. otrzymała tę działkę w darowiźnie - prezencie od powoda D. G..

dowód: wydruk księgi wieczystej (...) k. 8, wypis aktu notarialnego z 23 lutego 2023 roku zawartego przed notariuszem A. Ż. z Kancelarii Notarialnej w N., Rep. A: (...) k. 32-37, przesłuchanie powoda D. G. k. 70v-71 oraz 103v, przesłuchanie pozwanej I. Z. z 10 kwietnia 2025 roku k. 102-103v.

D. G. i I. Z. 22 marca 2023 roku zawali umowę pożyczki na kwotę na 300 000 zł, zgodnie z którą I. Z. jako pożyczkobiorca, zgodnie z pkt 4 miała być do nieograniczonej dyspozycji pożyczkodawcy jako „dziwka”. Umowa pożyczki jest przedmiotem postępowania toczącego się przed Sądem Okręgowym Opolu pod sygn. akt I C 2570/24.

dowód: umowa pożyczki wraz z tłumaczeniem k. 85-86 i 90-91, przesłuchanie pozwanej I. Z. z 10 kwietnia 2025 roku k. 102-103v..

Do lipca 2023 roku relacje pomiędzy małżonkami były w miarę poprawne. Do tamtej pory małżonkowie jak to sami nazywali, żyli w „otwartym związku”, nie mieli nic przeciwko intymnym kontaktom z innymi osobami, bez ograniczeń. I. Z. w lecie 2023 roku zaprzestała spotkań z D. G., nie chciała z nim współżyć seksualnie.

Pomiędzy D. G., a I. Z. po zawarciu umowy darowizny nieruchomości przy ul. (...) w N. w lutym 2023 roku doszło do zawarcia ustnej umowy użyczenia, zgodnie z którą małżonkowie ustalili, że I. Z. zamieszka w nieruchomości na ul. (...) w N., do czasu wykończenia sąsiedniego budynku przy ul. (...). I. Z. już wcześniej mieszkała w budynku mieszkalnym przy ul. (...) w N. jako jego właścicielka. Wraz z I. Z. zamieszkiwał tam jej partner, z którym zamieszkuje tam nieprzerwanie od 2021 roku. D. G. domagał się albo opuszczenia przez niego nieruchomości albo płacenia czynszu. I. Z. nie ukończyła budowy nieruchomości przy ul. (...) w N.. D. G. nie mieszkał w budynku na ul. (...) w N. wspólnie z I. Z.. Kiedy powód na wiosnę 2024 r. otrzymał odpis pozwu o rozwód złożonego przez pozwaną, to podjął decyzję, że pozwana ma się wyprowadzić z nieruchomości przy ul. (...) w N..

dowód: przesłuchanie powoda D. G. k. 70v-71 oraz 103v, przesłuchanie pozwanej I. Z. z 10 kwietnia 2025 roku k. 102-103v.

Powód D. G. reprezentowany przez radcę prawnego, 16 maja 2024 roku skierował do I. Z. ostateczne przedsądowe wezwanie do natychmiastowego wydania we władanie, opróżnienia i opuszczenia nieruchomości położonej w N. przy ul. (...), dla której Sąd Rejonowy w Nysie prowadzi księgę wieczystą nr (...). Wskazano, że opisany lokal mieszkalny, do którego I. Z. nie posiada tytułu prawnego winien zostać wydany D. G. i opróżniony nie później niż do 31 maja 2024 roku, pod rygorem wszczęcia postępowania sądowego o eksmisję. Dodatkowo podano, że za okres bezumownego korzystania z przedmiotowej nieruchomości należny jest czynsz najmu.

D. G. w 2024 roku kierował do I. Z. wiadomości elektroniczne, w których pisał że tylko ona może zamieszkiwać w nieruchomości.

dowód: ostateczne przedsądowe wezwanie wraz z dowodem nadania k. 79-80, wydruki wiadomości elektronicznych k. 39-40.

Pismem nadanym 8 października 2024 roku I. Z. skierowała do D. G. oświadczenie o odwołaniu darowizny nieruchomości obejmującej działkę gruntu nr (...) położoną w N. przy ul. (...), dokonanej na rzecz D. G. na podstawie aktu notarialnego, a to wobec rażącej niewdzięczności, która miała przejawiać się: uporczywym nękaniem, groźbami, szantażem, nadużyciem stosunku zależności i doprowadzeniem do obcowania płciowego i poddania się innym czynnościom seksualnym, naruszeniem dobrego imienia, a nadto złożeniem pozwów przeciwko niej o eksmisję, zapłatę i wpis prawa użytkowania w księdze wieczystej.

dowód: oświadczenie o odwołaniu darowizny wraz z dowodem nadania k. 41-44

I. Z. nie figuruje w (...) w N. jako korzystająca z pomocy w formie zasiłków stałych, celowych i okresowych, a także świadczeń rodzinnych oraz z funduszu alimentacyjnego. Nie posiada ustalonego prawa do świadczenia emerytalno-rentowego rolnego w OR KRUS w O. i nie pobiera świadczeń krótkoterminowych z tej placówki. I. Z. nie pobiera świadczeń emerytalno-rentowych w ZUS, a w 2022 roku przebywała kilka dnia na zasiłku chorobowym.

I. Z. osiąga dochody z najmu lokali w wysokości około 6-10 tysięcy miesięcznie netto. W 2024 roku dokonała na rzecz syna darowizny nieruchomości położonej w N. przy ul. (...), w której znajdują się wynajmowane przez nią lokale. Na nieruchomości tej znajduję się kilka odrębnych mieszkań, które są wynajmowane krótkoterminowo. To są lokale o wyższym standardzie.

dowód: pismo z (...) w N. k. 59 i 61, pismo KRUS w N. k. 63, pismo (...) Oddział w G. k. 68-68v., przesłuchanie pozwanej I. Z. z 10 kwietnia 2025 roku k. 102-103v.

Sąd zważył co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.

Ustalając stan faktyczny, Sąd oparł się na zasadzie wynikającej z art. 6 k.c., zgodnie z którą ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne (ciężar dowodu), a także, że zgodnie z art. 3 k.p.c., to na stronach spoczywa obowiązek przedstawienia dowodów, a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie o których mowa w art. 227 k.p.c., spoczywa właśnie na tej stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne. Postępowanie dowodowe oparto na dowodach dokumentarnych przedłożonych przez obie strony postępowania, a także na osobowym źródle dowodowym, bowiem w sprawie przesłuchano powoda i pozwaną. Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił na ustalenie okoliczności faktycznych, które wpłynęły na rozstrzygnięcie. Sąd, mając na względzie art. 233 § 1 k.p.c., dokonał także swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego.

Pomiędzy stronami bezsporne było to, że nadal formalnie pozostają w związku małżeńskim, jednakże nastąpiło zerwanie więzi psychicznej, fizycznej i gospodarczej, a w toku jest postępowanie rozwodowe, jak i postępowanie z powództwa D. G. m. in. o bezumowne korzystanie z nieruchomości, o pożyczkę, a przede wszystkim to, że strony zawarły ustnie umowę użyczenia I. Z. nieruchomości położonej w N. przy ul. (...), będącej własnością D. G., a w przeszłości I. Z.. Sporna pozostała okoliczność dalszej możliwości zamieszkiwania w nieruchomości przez pozwaną, w tym w powołaniu na uprawnienia małżonka wynikające z przepisów kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 222 § 1 k.c., zgodnie z którym właściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą. Roszczenie windykacyjne służy właścicielowi przeciwko osobie, która rzeczą faktycznie włada. Koniecznymi przesłankami tego roszczenia są: status właściciela (współwłaściciela), fakt, że nie włada on (sam lub przez inną osobę) swoją rzeczą, a także fakt, że rzeczą faktycznie włada pozwany, który jest do tego nieuprawniony.

Sąd ustalił, że pomiędzy stronami doszło do zawarcia ustnej, nieodpłatnej umowy użyczenia nieruchomości per facta concludentia – w sposób dorozumiany. Umowa użyczenia uregulowana została w art. 710 k.c., zgodnie z którym przez umowę użyczenia użyczający zobowiązuje się zezwolić biorącemu, przez czas oznaczony lub nieoznaczony, na bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu rzeczy. Przedmiotem użyczenia może być rzecz ruchoma oznaczona zarówno co do gatunku, jak i co do tożsamości, a także nieruchomość, a nawet część składowa rzeczy. Art. 712 § 2 k.c. stanowi, że bez zgody użyczającego biorący nie może oddać rzeczy użyczonej osobie trzeciej do używania. Ustawodawca nie przewiduje formy dla umowy użyczenia. Może więc być ona zawarta w dowolny sposób, a więc także w sposób dorozumiany . Art. 715 k.c. określa, że jeżeli umowa użyczenia została zawarta na czas nieoznaczony, użyczenie kończy się, gdy biorący uczynił z rzeczy użytek odpowiadający umowie albo gdy upłynął czas, w którym mógł ten użytek uczynić, natomiast zgodnie z art. 716 k.c. jeżeli biorący używa rzeczy w sposób sprzeczny z umową albo z właściwościami lub z przeznaczeniem rzeczy, jeżeli powierza rzecz innej osobie nie będąc do tego upoważniony przez umowę ani zmuszony przez okoliczności, albo jeżeli rzecz stanie się potrzebna użyczającemu z powodów nieprzewidzianych w chwili zawarcia umowy, użyczający może żądać zwrotu rzeczy, chociażby umowa była zawarta na czas oznaczony. Przepis ten w takim razie przewiduje możliwość przerwania tego stosunku prawnego poprzez żądanie zwrotu przedmiotu użyczenia przez użyczającego, co spowoduje zerwanie węzła łączącego strony.

Na gruncie niniejszej sprawy pomiędzy stronami niejasna była okoliczność na jaki okres D. G. użyczył I. Z. nieruchomość położoną w N. przy ul. (...). W pozwie powód wskazał okres trzech miesięcy, natomiast ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że D. G. wyrażał zgodę także na dalsze zamieszkiwanie, choć stawiając żonie warunek – niezamieszkiwania wraz z nowym partnerem albo uiszczania przez tego partnera czynszu. Tym sposobem powód dawał pozwanej wyraz niewyrażania zgody na powierzanie przez nią rzeczy (nieruchomości) innej osobie. Niezależnie jednak nie ma powyższe wpływu na uprawnienie użyczającego wynikające z przepisu art. 716 k.c. Przepis ten ma bowiem bezwzględny charakter, a więc zastosowanie zarówno do umów zawartych na czas nieoznaczony, jak i do zawartych na czas oznaczony.

Chybione w ocenie Sądu okazało się powoływanie I. Z. na art. 28 ¹ k.r.o., który stanowi, że jeżeli prawo do mieszkania przysługuje jednemu małżonkowi, drugi małżonek jest uprawniony do korzystania z tego mieszkania w celu zaspokojenia potrzeb rodziny. W świetle przytoczonego przepisu bez znaczenia dla tego uprawnienia pozostaje istniejący między małżonkami ustrój majątkowy, a także możliwa wielość mieszkań będących odrębną własnością każdego z małżonków, bowiem prawo podmiotowe wynikające z art. 28 ¹ k.r.o. uprawniające do korzystania z mieszkania będącego odrębną własnością drugiego małżonka odnosi się do takiego lokalu, który służy rodzinie do zaspokajania jej potrzeb mieszkaniowych. Bez wątpienia, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, lokal przy ul. (...) w N. nie służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych rodziny D. G. i I. Z.. Jeżeli chodzi o relacje pomiędzy byłymi małżonkami to nie zachodzi tutaj żaden cel zaspokojenia potrzeb rodziny. Małżonkowie nie mają wspólnych małoletnich dzieci, ani nie zachodzą ważne względy ekonomiczne przemawiające za zastosowaniem tego przepisu, albowiem strony postępowania wiąże małżeńska umowa majątkowa ustanawiająca rozdzielność majątkową. Nadto, pozwana zdecydowanie nie jest osobą pozostającą w niedostatku, czego dowodzi m.in. wysokość miesięcznego wynagrodzenia w wysokości do 10 tysięcy miesięcznie netto, czy też darowanie synowi w 2024 roku nieruchomości.

Bezsporną w niniejszej sprawie jest okoliczność, że strony pozostają w separacji faktycznej i nie posiadają wspólnych dzieci. Sąd Najwyższy w uchwale pełnego składu Izby Cywilnej i Administracyjnej z dnia 16 grudnia 1987 roku (III CZP 91/86) wskazał, że małżonek może dochodzić zaspokajania potrzeb rodziny zarówno wtedy, gdy rodzinę tworzą małżonkowie i dzieci będące na ich utrzymaniu, jak i wtedy, gdy w rodzinie dzieci takich nie ma, stwierdzając jednocześnie w uzasadnieniu uchwały, że o potrzebach rodziny można mówić w zasadzie wówczas, gdy rodzina jest związana węzłem wspólnego pożycia, tylko bowiem w takiej sytuacji powstają potrzeby dotyczące zespołu osób tworzących rodzinę. Z powyższego wynika, że obowiązek przewidziany w art. 27 ¹ k.r.o. istnieje, gdy istnieje związana węzłem wspólnego pożycia rodzina, którą tworzą bezdzietni małżonkowie, bądź jeden z małżonków pozostający z dziećmi we wspólnym gospodarstwie rodzinnym. Powyższe uzasadnia przyjęcie tezy, że obowiązek przyczyniania się do zaspokajania potrzeb rodziny ustaje w wypadku separacji faktycznej małżonków bezdzietnych. W takim bowiem przypadku istnieje brak rodziny, a więc osób związanych węzłem wspólnego pożycia. Sąd Najwyższy w wyroku z 28 stycznia 1998 roku wydanym w sprawie o sygn. akt II CKN 585/97 zaznaczył, że w przypadku separacji faktycznej więzi rodzinne pomiędzy małżonkami de facto już nie istnieją, a tym samym wygasł już obowiązek zaspokajania ich potrzeb. Nadto, strony zgodnie wskazywały na to, że pozostawały w „otwartym związku”, akceptując relacje romantyczne z osobami trzecimi. I. Z. przyznała, że w przedmiotowej nieruchomości już od 2021 roku zamieszkiwała z nowym partnerem. Dzisiaj strony deklarują pozostawanie w konflikcie okołorozwodowym. Razem nigdy wcześniej nie zamieszkiwali w przedmiotowym lokalu, a D. G. przyjeżdżając do N. zatrzymywał się w hotelach. Z tych względów nie sposób uznać, aby na gruncie art. 29 ¹ k.r.o. istniały przesłanki do oddalenia powództwa.

Pozwana I. Z. nie kwalifikuje się również do przyznania jej prawa do lokalu socjalnego na podstawie art.14 ust.3 i 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego. Przede wszystkim pozwana nie domagała się przyznania prawa do lokalu socjalnego. Ponadto pozwana prowadzi działalność gospodarcza, nie pobiera świadczeń z ZUS, (...) czy KRUS. Uzyskuje dochód miesięczny w wysokości do 10 000 zł netto. Ma możliwość zamieszkania w jednym z lokali, które wynajmuje osobom trzecim na krótki okres, a są to lokale o wyższym standardzie.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c., biorąc pod uwagę zasadę odpowiedzialności za wynik sprawy. Za stronę przegrywającą należy uznać pozwaną, na zasądzone koszty składała się zatem opłata od pozwu w wysokości 200 zł, 480 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego przyznane zgodnie z § 7 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. O odsetkach należnych od kwoty zasądzonej tytułem kosztów procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 ¹ zd. 1 k.p.c., w myśl którego od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty. Stosownie do art. 98 § 1 ¹ zd. 3 k.p.c. o obowiązku zapłaty odsetek sąd orzeka z urzędu.

W niniejszej sprawie M. G. złożył rachunek za tłumaczenie z języka polskiego na język niemiecki i z języka niemieckiego na język polski na rozprawie 10 kwietnia 2025 roku, opiewający na 150 zł. Uwzględniając stawkę za tłumaczenie, zakres przedmiotowy, i nakład pracy, Sąd uznał za odpowiednie i zgodne z aktualnie obowiązującymi stawkami wynagrodzenie tłumacza określone w przedłożonym przez tłumacza rachunku. Z powyższych względów, na podstawie art. 288 § 1 k.p.c. biegły (tłumacz) ma prawo żądać wynagrodzenia za stawiennictwo w sądzie i wykonaną pracę oraz zwrotu wydatków, w stawce określonej w § 6 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 24 stycznia 2005 roku w sprawie wynagrodzenia za czynności tłumaczy przysięgłych.

Odnośnie kosztów zasądzonych od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Nysie, Sąd wydał orzeczenie w oparciu o art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w zw. z art. 98 § 1 k.p.c. Sąd orzekł o obowiązku zwrotu wydatków w zakresie wynagrodzenia tłumacza, pokrytego tymczasowo z sum budżetowych Skarbu Państwa do wysokości 300 zł. Zgodnie z przywołanym przepisem z ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych - kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu.

Z tych wszystkich względów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.