Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Nysie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

28 sierpnia 2025 r.

Sąd Rejonowy w Nysie I Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący:	Sędzia Sądu Rejonowego Remigiusz Drzewiecki
Protokolant:	sekretarz sądowy Patrycja Szatanik

po rozpoznaniu 28 sierpnia 2025 r., na rozprawie w N.

sprawy z powództwa (...) sp. z o. o. sp. k. z siedzibą w P.

przeciwko (...) S.A. z siedzibą w W.

o zapłatę

I.  zasądza od strony pozwanej (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz strony powodowej (...) sp. z o. o. sp. k. z siedzibą w P. 3312,32 zł (trzy tysiące trzysta dwanaście złotych trzydzieści dwa grosze) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od 9 lutego 2024 r. do dnia zapłaty,

II.  zasądza od strony pozwanej (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz strony powodowej (...) sp. z o. o. sp. k. z siedzibą w P. 2317 zł (dwa tysiące trzysta siedemnaście złotych) tytułem zwrotu poniesionych kosztów procesu, wraz z odsetkami, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od prawomocności niniejszego wyroku do dnia zapłaty,

III.  nakazuje ściągnąć od strony pozwanej (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Nysie 910,76 zł (dziewięćset dziesięć złotych siedemdziesiąt sześć groszy) tytułem zwrotu wyłożonych tymczasowo przez Skarb Państwa kosztów opinii biegłego.

UZASADNIENIE

8 kwietnia 2024 r. wpłynął do Sądu Rejonowego w Nysie pozew (...) Sp. z o. o. sp. k. z siedzibą w P. o zasądzenie od strony pozwanej (...) S.A. z siedzibą w W. kwoty 3312,32 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od 9 lutego 2024 r. do dnia zapłaty. Nadto strona powodowa wnosiła o zasądzenie na swoją rzecz od strony pozwanej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu wskazano, że 9 stycznia 2024 r. doszło do kolizji drogowej, w wyniku której uszkodzeniu uległ pojazd marki S. o nr rej. (...) należący do D. F.. Odpowiedzialność cywilna sprawcy szkody objęta była umową obowiązkowego ubezpieczenia OC zawartą ze stroną pozwaną, która po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego przyjęła odpowiedzialność za powstałą szkodę i przyznała na rzecz poszkodowanego odszkodowanie w wysokości 2076,52 zł. W ocenie strony powodowej, kwota wypłaconego odszkodowania została rażąco zaniżona w stosunku do rzeczywistej wysokości szkody, gdyż nie uwzględniała realnych kosztów przywrócenia pojazdu do stanu sprzed wypadku. Wskazano jednocześnie, iż strona powodowa jest czynnie legitymowana w niniejszym postępowaniu, albowiem nabyła wierzytelność wynikającą z uszkodzenia pojazdu w związku z przedmiotowym zdarzeniem, na podstawie umowy cesji wierzytelności. W dalszej części uzasadnienia pozwu strona powodowa zakwestionowała wysokość ustalonego i przyznanego przez pozwanego odszkodowania, podając, że zlecona przez stronę powodową prywatna ekspertyza wykazała zasadność kosztów naprawy pojazdu na poziomie 5388,84 zł. Wymagalność roszczenia strona powodowa określiła na dzień 8 lutego 2024 r.

W odpowiedzi na pozew z 25 czerwca 2024 r. (k. 55 – 58) strona pozwana (...) S. A. w W., działając przez profesjonalnego pełnomocnika wnosiła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od strony powodowej na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Uzasadniając zajęte w sprawie stanowisko, strona pozwana przyznała przyjęcie odpowiedzialności za zdarzenie, do którego doszło 9 stycznia 2024 r. Podkreślono, iż (...) S.A. już w dniu zgłoszenia szkody zaproponował poszkodowanemu konkretny zakład naprawczy i przekazał informacje dotyczące możliwych sposobów naprawy uszkodzonego pojazdu, niemniej jednak poszkodowany nie był zainteresowany tokiem likwidacji szkody, albowiem zbył domniemaną wierzytelność na rzecz spółki (...). Dalej wskazano, że wykonane w toku postępowania likwidacyjnego kalkulacja oraz wycena pojazdu skutkowały wypłatą odszkodowania w kwocie 2076,52 zł. Ubezpieczyciel zaznaczył, że poszkodowany nie zgłaszał żadnych dalszych roszczeń w sprawie. W dalszej kolejności podkreślono, iż do szkody zgłosił się powód i wezwał pozwaną spółkę do wypłaty dalszych kwot odszkodowania przedkładając własną hipotetyczną kalkulację naprawy. Pozwany ubezpieczyciel zweryfikował kalkulację do kwoty 3338,50 zł netto, tj. 4106,35 zł brutto i wezwał do przedłożenia rachunków ponaprawczych, co jednak nie zostało wykonane przez stronę powodową. Strona pozwana wskazała, iż obecnie brak jest pojazdu w (...), zatem musiał zostać zbyty, wobec czego poszkodowany uzyskał nie tylko odszkodowanie, ale również zapłatę za sprzedaż pojazdu, co zmieniło postać szkody. Zdaniem pozwanego okoliczność naprawy pojazdu bądź jego sprzedaży winna determinować wysokość szkody. Jako okoliczność nie bez znaczenia wskazano, że pozwany zapewniał poszkodowanemu realną naprawę uszkodzonego pojazdu w granicach ustalonej przez siebie kwoty odszkodowania w konkretnym zakładzie naprawczym w O., gdyby ten zdecydował się na podjęcie takiej naprawy.

Na dalszym etapie postępowania strony podtrzymały w/w stanowiska w sprawie.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

9 stycznia 2024 r., o godz. 12:40 w N., na ul. (...) doszło do kolizji pojazdów, w wyniku której uszkodzony został pojazd marki S. o nr rej (...) stanowiący własność D. F.. Sprawca przedmiotowego zdarzenia S. B. - kierujący pojazdem marki T. o nr rej. (...), ubezpieczony był w dacie zdarzenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w (...) S.A. – polisa nr (...).

Szkoda została zgłoszona jeszcze tego samego dnia bezpośrednio u strony pozwanej przez poszkodowanego i zarejestrowano ją pod numerem (...), o czym poinformowano poszkodowanego i sprawcę zdarzenia.

Dowód: okoliczności bezsporne; dokumenty znajdujące w aktach szkody – płyta CD k. 61; zeznania świadka D. F. z 3.10.2024 r. k. 95.

Decyzją z 16 stycznia 2024 r. (...) S.A. z siedzibą w W. przyznał poszkodowanemu D. F. tytułem bezspornej kwoty odszkodowania za szkodę w pojeździe marki S. o nr rej. (...) kwotę 2076,52 zł. Decyzja oparta została na kosztorysie naprawy. Zgodnie z wyceną na łączny koszt naprawy składał się:

1)  koszt okładziny zderzaka tylnego: koszt części – 459,13 zł, koszt robocizny – 135,30 zł, koszt materiałów lakierniczych – 579,63 zł,

2)  koszt naprawy pasa tylnego ze ścianą zewnętrzną – koszt robocizny 61,50 zł,

3)  koszt naprawy pokrywy tylnej: koszt robocizny – 221,40 zł, koszt materiałów lakierniczych – 291,36 zł,

4)  koszt wymontowania pokrywy tylnej celem przezbrojenia do lakierowania: koszt robocizny – 43,05 zł,

5)  koszt przygotowania blachy: koszt robocizny – 67,65 zł, koszt materiałów lakierniczych – 138,53 zł,

6)  koszt prac dodatkowych: koszt robocizny - 30,75 zł, koszt materiałów lakierniczych – 48,22 zł.

Jednocześnie wskazano, iż przy kalkulacji zastosowano stawki 50 zł za roboczogodzinę prac lakierniczych i blacharskich. Poinformowano poszkodowanego, że ustalenie wysokości szkody zostało wykonane w oparciu o technologię naprawy pojazdu określoną przez producenta pojazdu dostępną w oprogramowaniu firm eksperckich z uwzględnieniem:

- stawki za roboczogodzinę ustalonej przez zakład ubezpieczeń na podstawie cen stosowanych przez warsztaty naprawcze działające na rynku lokalnym (rozumianym jako obszar gminy lub powiatu, na terenie których znajduje się miejsce zamieszkania albo siedziba uprawnionego), które są w stanie dokonać naprawy w sposób zapewniający przywrócenie pojazdu do stanu sprzed zdarzenia wyrządzającego szkodę,

- części zamiennych i materiałów zapewniających przywrócenie pojazdu do stanu sprzed zdarzenia wyrządzającego szkodę,

- norm czasowych operacji naprawczych, zapewniających wykonanie usługi w sposób zapewniający przywrócenie pojazdu do stanu sprzed zdarzenia wyrządzającego szkodę.

Podano nadto dane kontaktowe w przypadku zainteresowania wskazaniem warsztatu, który zrealizuje naprawę zgodnie z ustaloną wysokością szkody, bądź zakupem materiału lakierniczego i części zamiennych w cenach podanych w kosztorysie. Także w dalszej korespondencji, strona pozwana podawała ogólne informacje o możliwości przeprowadzenia naprawy w jednym z warsztatów naprawczych.

Dowód: decyzja z 16.01.2024 r. k. 21-22; dokument ustalenia wysokości szkody k. 23-26; dokumenty znajdujące w aktach szkody – płyta CD k. 61.

27 lutego 2024 r. w O. pomiędzy D. F. (Cedent), a (...) Sp. z o. o. z siedzibą w O. (Cesjonariusz) została zawarta umowa przelewu wierzytelności nr (...), na mocy której Cedent przeniósł na Cesjonariusza wszelkie niezapłacone dotąd wierzytelności, w tym wierzytelności przyszłe wynikające ze szkody w pojeździe marki S. o nr rej. (...), powstałej na skutek zdarzenia z 9 stycznia 2024 r., likwidowanej pod numerem (...), wobec wszystkich podmiotów zobowiązanych do naprawienia tej szkody, a w tym wobec sprawcy i jego ubezpieczyciela w zakresie OC albo wobec ubezpieczyciela z tytułu ubezpieczenia AC oraz ewentualnie innych podmiotów odpowiedzialnych za s.. Strona pozwana została zawiadomiona o dokonanej cesji powiadomieniem z 27 lutego 2024 r.

Następnie przedmiotowa wierzytelność została przelana na mocy umowy z 27 lutego 2024 r. na rzecz (...) Sp. z o. o. sp. k. z siedzibą w P.. Wiadomością e-mail z 2 marca 2024 r. Spółka (...) zawiadomiła stronę pozwaną o nabyciu wierzytelności przysługującej uprzednio poszkodowanemu, przekazując skany zawartych umów cesji.

Dowód: umowa przelewu wierzytelności z 27.02.2024 r. k. 31-33; pełnomocnictwo k. 34; umowa przelewu (cesji) wierzytelności z 27.02.2024 r. k. 29-30; wydruk wiadomości e-mail z 02.03.2024 r. k. 27-28.

Na zlecenie strony powodowej 29 marca 2024 r. sporządzona została kalkulacja naprawy pojazdu marki S. o nr rej (...). Zgodnie z wyceną, koszt przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody wynosił ostatecznie 5388,84 zł. W kalkulacji przewidziano: koszt robocizny - 546 zł netto (42 JC w stawce po 130 zł/ (...)), koszty dodatkowe – 52 zł netto, koszt lakierowania – 2 773,50 zł oraz koszt części zamiennych 1830,40 zł. Łączne koszty naprawy bez VAT wyceniono zatem na 5201,90 zł, a z podatkiem VAT na 6398,34 zł. Jednocześnie zastosowano potrącenie w wysokości 820,73 zł tytułem ubytku wartości części zamiennych. Wobec tego ostatecznie koszt naprawy oszacowano na 4381,17 zł netto, co po doliczeniu podatku VAT dało kwotę 5388,84 zł.

Następnie, tego samego dnia strona powodowa skierowała do strony pozwanej wiadomość e-mail, w której ponowie poinformowała o nabyciu w drodze cesji przedmiotowej wierzytelności, a jednocześnie wezwała (...) S.A. do zapłaty kwoty odszkodowania wynikającej z przedłożonej ekspertyzy technicznej (pomniejszonej o dotychczas wypłacone świadczenie) w terminie 7 dni pod rygorem skierowania sprawy na drogę postepowania sądowego.

Dowód: kalkulacja naprawy nr ONY (...) z 29.03.2024 r. k. 43-47; wezwanie do zapłaty z 29.03.2024 r. k. 42.

Strona pozwana dokonała weryfikacji sporządzonej przez stronę powodową kalkulacji i wskazała, że wykonując obowiązki ubezpieczyciela ustaliła, iż na rynku można dokonać realnej naprawy uszkodzonego pojazdu za kwotę 3338,50 zł netto. Jednocześnie podała, że brak dokumentów obrazujących poniesienie wyższej, aniżeli dotychczas ustalona kwota odszkodowania, straty/szkody, prowadzi do stwierdzenia, że strata powstała w majątku poszkodowanego w związku z naprawą pojazdu, nie przekroczyła dotychczas ustalonej kwoty odszkodowania.

Dowód: dokumenty znajdujące w aktach szkody – płyta CD k. 61 (weryfikacja k. 118-122).

D. F. nabył samochód marki S. o nr rej. (...) od znajomego. Poszkodowany co najmniej do 3 października 2024 r. był właścicielem pojazdu marki S. o nr rej. (...). Przedmiotowy pojazd nie został przez niego naprawiony po omawianej szkodzie, albowiem po konsultacji z mechanikiem i sprawdzeniu kosztów naprawy D. F. stwierdził, że odszkodowanie wypłacone przez stronę pozwaną nie jest wystarczające.

O podmiocie (...) Sp. z o.o. poszkodowany dowiedział się z Internetu. Wszelkie sprawy związane z cesją wierzytelności były przez poszkodowanego i Cesjonariusza dokonywane drogą internetową. Za sprzedaż wierzytelności D. F. otrzymał kwotę 1 200 zł.

Dowód: zeznania świadka D. F. z 03.10.2024 r. k. 95.

Wysokość kosztów naprawy pojazdu marki S. (...) o nr rej. (...), przyjmując, że zostałaby ona wykonana w nieautoryzowanym warsztacie z zachowaniem technologii producenta oraz z zastosowaniem części oryginalnych wyniosłaby 5476,29 zł brutto.

Pojazd marki S. o nr rej. (...) nosił ślady wcześniejszej naprawy tylnego zderzaka, do którego naprawy użyto znacznej ilości materiału szpachlowego, co może wpływać na ocenę trwałości i jakości samego elementu konstrukcyjnego zderzaka, lecz nie przesądza o wadliwości powłoki lakierowej w momencie powstania szkody. Zasadnym jest wobec tego zastosowanie potrącenia wartości dla samego zderzaka w związku z jego wcześniejszą naprawą, nie ma natomiast podstaw do stosowania potrącenia wartości w podniesieniu do kosztów lakierowania powłoki lakierowej tylnego zderzaka. Ponadto, analiza uszkodzeń pokrywy bagażnika wskazuje na konieczność demontażu wewnętrznej wykładziny tego elementu w trakcie naprawy. Demontaż ten wiąże się z koniecznością wymiany elementów mocujących wykładzinę, które są elementami jednorazowymi i nie przewidzianymi do ponownego montażu. Do kosztów naprawy doliczyć wobec tego należało także niezbędne materiały mocujące pokrywę bagażnika.

Koszty naprawy pojazdu nie zostały przez ubezpieczyciela obliczone w sposób prawidłowy, albowiem zaniżono stawki robocizny blacharsko –mechanicznej oraz lakierniczej do poziomu 50 zł netto za roboczogodzinę oraz zastosowano części zamienne.

Analiza stawek stosowanych przez zakłady branży motoryzacyjnej jest monitorowana i analizowana na bieżąco. Na rynku lokalnym (N. i okolice), ale także na terenie województwa (...) stawki roboczogodziny za w/w prace, przy naprawach powypadkowych kształtują się na poziomie od 110 do 400 zł.

Ujęte w kalkulacji ubezpieczyciela części zamienne, dostępne są wprawdzie w handlu, ale nie spełniają kryterium pełnowartościowych części zamiennych. Nie posiadają niezbędnych atestów, ani homologacji producenta pojazdu. Części oryginalne, oznaczone logo producenta pojazdu, dają gwarancję najwyższej jakości, albowiem w związku z zastosowaniem stosunkowo najlepszych materiałów są trwałe, odporne na działanie różnych czynników zewnętrznych. Dodatkowo części oryginalne nieustannie poddawane są rygorystycznym testom wytrzymałościowym.

Części zamienne wskazane przez zakład ubezpieczeń nie dają jakości prawidłowo wykonanej naprawy oraz takiej samej jak przed szkodą wytrzymałości i sprawności technicznej co części ,,O i (...) (o jakości tej samej co oryginalne, niesygnowane logo producenta). Części te produkowane są z tanich materiałów, a dodatkowo posiadają istotne różnice względem oryginalnych, co powoduje, że czas naprawy pojazdu wydłuża się z uwagi na konieczność ich dopasowywania do wcześniej zamontowanych elementów pojazdu.

Dowód: opinia biegłego sądowego K. G. z 21.04.2025 r. k. 87-104; dokumentacja fotograficzna k. 111-118; opinia uzupełniająca biegłego sądowego K. G. z 7.07.2025 r. k. 128 - 131.

Sąd zważył co następuje:

Roszczenie strony powodowej zasługiwało na uwzględnienie w całości.

Stan faktyczny przedmiotowej sprawy Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów przedłożonych przez obie strony postępowania – w tym akt postępowania likwidacyjnego, których wiarygodność nie była kwestionowana i która też nie budziła wątpliwości Sądu. W dalszej kolejności Sąd dopuścił i przeprowadził dowód z zeznań świadka D. F. i uwzględnił je w zakresie w jakim znajdowały odzwierciedlenie w pozostałym materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Sąd dopuścił także dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej K. G.. Złożona przez biegłego sądowego opinia główna była wprawdzie kwestionowana przez stronę pozwaną, niemniej jednak w opinii uzupełniającej biegły w sposób merytoryczny odniósł się do uwag ubezpieczyciela, zaś w zakreślonym terminie żadna ze stron nie wniosła dalszych zastrzeżeń, jak również nie domagała się wydania opinii przez innego biegłego. Zdaniem Sądu opinia główna wraz z uzupełniającą tworzą spójną i logiczną całość, są rzetelne, w pełni odpowiadają na zakreśloną tezę dowodową, nie zawierają wewnętrznych luk i sprzeczności, a nadto poparte są wiedzą i doświadczeniem zawodowym biegłego. Innych wniosków dowodowych strony procesu nie składały.

Wskazać należy, iż bezspornym w niniejszej sprawie była odpowiedzialność (...) S.A. z siedzibą w W. za skutki zdarzenia szkodowego z 9 stycznia 2024 r. Podstawę tej odpowiedzialności stanowi przepis art. 822 § 1 k.c., zgodnie z którym przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Odpowiedzialność odszkodowawczą z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej regulują dodatkowo w sposób szczególny przepisy ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (dalej także jako ustawa o ubezpieczeniach obowiązkowych). Zgodnie z art. 34 ust. 1 w/w ustawy, z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia. W myśl art. 36 ust. 1 zd. 1 tej ustawy, odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej.

W zakresie odszkodowania przysługującego w ramach ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej znajduje zastosowanie zasada pełnego odszkodowania. Na podstawie art. 361 § 1 k.c. zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. Poza tym w świetle art. 361 § 2 k.c. w powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

Dodatkowo art. 363 § 1 k.c. stanowi, że naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu.

Stosownie do art. 509 § 1 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. W myśl art. 509 § 2 k.c. wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki.

Poza sporem, oprócz samej okoliczności zdarzenia szkodowego, a także odpowiedzialności strony pozwanej za jego skutki, pozostawał nadto zakres uszkodzeń w pojeździe. Niekwestionowana była także legitymacja czynna po stronie powoda, która została wykazana właściwymi umowami przelewu wierzytelności.

Problematyczne na gruncie niniejszej sprawy okazało się jedynie określenie wysokości szkody. Strona pozwana, zarówno na etapie postępowania przedsądowego, jak i w jego trakcie podnosiła, iż wypłacone dotychczas odszkodowanie jest wystarczające i pozwala na przywrócenie pojazdu do stanu sprzed szkody. Z kolei strona powodowa wskazywała, że odszkodowanie to zostało rażąco zaniżone, co potwierdzać miała wykonana na jej zlecenie opinia prywatna. W ocenie Sądu, weryfikacja tych stanowisk stron wymagała wiadomości specjalnych z zakresu techniki samochodowej i szacowania szkód.

Sąd wobec tego, ustalił wysokość kosztów przywrócenia pojazdu marki S. o nr rej (...) do stanu sprzed 9 stycznia 2024 r. na podstawie opinii biegłego sądowego K. G.. Zarówno treść opinii biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej, jak i opinii sporządzonej na zlecenie strony powodowej wskazuje i potwierdza, że ustalone przez (...) S.A. z siedzibą w W. w postępowaniu likwidacyjnym koszty naprawy przedmiotowego pojazdu zostały zaniżone. Wobec tego w niniejszej sprawie, Sąd w ślad za biegłym sądowym uznał, że naprawa pojazdu według wyliczenia strony pozwanej nie pozwoliłaby na przywrócenie pojazdu do stanu sprzed szkody z uwagi na zastosowanie części zamiennych o niepotwierdzonych parametrach jakościowych oraz stawki za roboczogodzinę oderwanej od realiów rynkowych. W zakresie roboczogodziny ustalono, że stawka ta dla woj. (...) wynosi od 110 do 400 zł za powypadkowe prace mechaniczno – blacharskie oraz lakiernicze. Przyjętej zatem przez ubezpieczyciela stawki za roboczogodzinę, a wynoszącej 50 zł nie sposób uznać za odpowiednią.

Sąd nadto za celowe i uzasadnione ekonomicznie uznał zastosowanie do naprawy wyłącznie oryginalnych części zamiennych. Zdaniem Sądu wyłącznie części oryginalne dają gwarancję najwyższej jakości, zapewniają także większe bezpieczeństwo z uwagi na okoliczność przechodzenia regularnych testów wytrzymałościowych. Pozwalają także na przywrócenie pojazdu do stanu poprzedniego pod kątem estetycznym, technicznym, technologicznym i bezpieczeństwa. Zwrócić także należy uwagę, że zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów powszechnych oraz Sądu Najwyższego funkcjonuje ugruntowany pogląd, iż ustalenie odszkodowania z uwzględnieniem cen części nowych, którymi zastąpiono zniszczone części stare, nie prowadzi co do zasady do bezpodstawnego wzbogacenia poszkodowanego, gdyż pojawienie się w naprawionym samochodzie części nowych z reguły nie powoduje radykalnego wzrostu jego wartości. Zaś obniżenie odszkodowania może nastąpić jedynie wówczas, gdy pozwany zdoła wykazać, że wykorzystanie części oryginalnych doprowadzi do wzrostu wartości pojazdu ( zob. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2012 r. III CZP 80/11, Lex).

Na uwagę zasługuje również fakt, że przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe nie wykazało, aby w dacie szkody w pojeździe były zamontowane inne – aniżeli oryginalne części, a strona pozwana nie wykazała także, iż użycie części oryginalnych doprowadzi do wzrostu wartości pojazdu.

Jeżeli natomiast chodzi o zarzut nieskorzystania przez poszkodowanego z naprawy pojazdu w warsztacie współpracującym z ubezpieczycielem oraz z części dostępnych po cenach z kosztorysu ubezpieczyciela wskazać należy, że strona pozwana nie przedstawiła poszkodowanemu konkretnej oferty, w której wskazałaby warunki naprawy w warsztacie. Ogólna informacja – dodawana do korespondencji ubezpieczyciela - o możliwości skorzystania z Sieci Naprawczej jest w ocenie Sądu niewystarczająca, nie daje ona bowiem poszkodowanemu żadnych konkretnych informacji chociażby co do terminu rozpoczęcia prac naprawczych, czy możliwości skorzystania z samochodu zastępczego. Nie spełnia tym samym wszystkich przesłanek do uznania jej za ofertę w świetle art. 66 k.c. Przepis ten wskazuje bowiem, że oświadczenie drugiej stronie woli zawarcia umowy stanowi ofertę, jeżeli określa istotne postanowienia tej umowy. Ofertę można zdefiniować jako oświadczenie woli wyrażające stanowczą decyzję zawarcia umowy i określające co najmniej istotne postanowienia tej umowy. W razie braku jednej z tych cech oświadczenie nie jest ofertą i nie wywołuje właściwych dla oferty skutków prawnych ( tak, E. Gniewek, P. Machnikowski (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, wyd. 11, 2023). Poszkodowany zeznając w charakterze świadka w niniejszej sprawie wskazał wprost, że otrzymywał od strony pozwanej różne wiadomości e-mail, natomiast nie odnotował, aby proponowano mu naprawę w konkretnym warsztacie samochodowym. Wobec tego stwierdzić należało, że strona pozwana nie wykazała, zgodnie z ciążącym na niej ciężarem dowodowym, aby złożyła w sposób skuteczny poszkodowanemu ofertę naprawy pojazdu. Nawet gdyby jednak przyjąć odmiennie i uznać, że w istocie strona pozwana proponowała poszkodowanemu naprawę pojazdu w jednym z warsztatów sieci naprawczej (...), a D. F. odmówił skorzystania z tej oferty, to w ocenie Sądu nie stanowiłoby to podstawy do uznania, że naruszył on ustawowy obowiązek minimalizowania szkody. Przyjęcie przeciwnego i obligowanie poszkodowanego do naprawy pojazdu w sieci naprawczej pod rygorem odmowy przyznania zwrotu kosztów naprawy w kwocie przewyższającej te przyjęte przez ubezpieczyciela, sprowadzałoby się do ograniczenia uprawnień poszkodowanego, który przecież uprawniony jest także do nieprzeprowadzania naprawy pojazdu w ogóle.

Ostatecznie koszt naprawy pojazdu marki S. o nr rej. (...) wyniósł 5476,29 zł, a mając na względzie dotychczas wypłacone odszkodowanie w wysokości 2 076,52 zł, stronie powodowej z tytułu dopłaty do odszkodowania należało się żądane pozwem 3312,32 zł.

Jeżeli natomiast chodzi o roszczenie w zakresie odsetek, to uzasadnienie znajduje ono w treści przepisu art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. Strona powodowa domagała się zasądzenia odsetek od dnia 9 lutego 2024 r., czyli od dnia następnego po dniu, w którym upłynął trzydziestodniowy termin na zajęcie stanowiska w postępowaniu likwidacyjnym. Szkoda została zgłoszona przez poszkodowanego w dniu 9 stycznia 2024 r., a więc następnego dnia po upływie ustawowego terminu ubezpieczyciel pozostawał w opóźnieniu w spełnieniu świadczenia, za które to opóźnienie uprawniony był do naliczania odsetek.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 98 § 1 k.p.c. i wynikającej z niego zasady odpowiedzialności za wynik sprawy, zgodnie z którą strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Za stronę przegrywającą należało uznać (...) S.A. z siedzibą w W., a na zasądzone koszty złożyły się: opłata od pozwu w wysokości 200 zł, wynikająca z art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy z 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 900 zł, przyznane zgodnie z § 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych, 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, a także 1200 zł tytułem zaliczki na poczet kosztów przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego sądowego. O odsetkach należnych od kosztów procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 ¹ zd. 1 k.p.c., w myśl którego od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty. Stosownie do art. 98 § 11 zd. 3 k.p.c. o obowiązku zapłaty odsetek sąd orzeka z urzędu.

Odnośnie kosztów zasądzonych od strony pozwanej na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Nysie, Sąd wydał orzeczenie w oparciu o art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Sąd orzekł o obowiązku zwrotu wydatków w zakresie wynagrodzenia biegłego, które przewyższyło wysokość wpłaconej na ten cel zaliczki, a które to wydatki tymczasowo zostały pokryte z sum budżetowych Skarbu Państwa do wysokości 361,17 zł. W myśl powołanego przepisu z ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu (art. 100 zd. 1 k.p.c.).

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji wyroku.